สถานีต่อไป"โรงแรมสยาม"

-1-

     ผมไม่เชื่อในเรื่องของรักแรกพบ เพราะครั้งแรกที่เจอกัน คงยากที่จะล่วงรู้ถึงจิตใจของฝ่ายตรงข้ามอย่างลึกซึ้ง สิ่งที่เห็นมีเพียงเปลือกนอก ถ้าบอกว่าหลงแรกพบผมอาจจะเชื่อ และตอนนี้ผมกำลังอยู่ในสถานการณ์นั้น มองดูนาฬิกา เป็นเวลา 21.37 นาที ผมอยู่บนรถไฟฟ้า ซึ่งจะวิ่งจากอนุสาวรีย์ชัยฯไปอ่อนนุช เธอยืนอยู่ห่างจากผมประมาณ 3 เมตรเท่านั้น

-2-

     มองจากตรงนี้ ผมคำนวนคร่าวๆว่าเธอน่าจะอายุประมาณ 20 กว่าๆ ส่วนสูง 170 นิดๆ น้ำหนัก.. ถึงตรงนี้ผมหยุด เพราะคิดว่าควรจะให้เกียรติเธอ ถึงแม้จะเป็นทางความคิดก็ตาม หน้าตาของเธอออกไปทางเชื้อสายจีน หรือที่ใครหลายคนเรียกว่าหมวย ผมดำยาวประบ่า ชุดทำงานเรียบๆ เสื้อเชิ๊ตสีขาวพับแขนกับกระโปรงสั้นสีดำ ผมชอบความเรียบง่าย ไม่ฉูดฉาดไม่ได้หมายความว่าล้าสมัย เธอมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทีอ่อนล้าแต่แววตายังเปล่งประกาย

-3-

     ถึงสถานีสยาม ผู้คนมากมายเดินออกจากขบวนรถ หลายร่างถาโถมเข้าแทนที่ ตอนนี้ขบวนรถไฟแน่นไปด้วยผู้โดยสารหลากสัญชาติ ไม่ว่าจะเป็น ไทย ลาว ญี่ปุ่น จีน อเมริกา ออสเตรเลีย จากทั้งหมดนี้ ผมมองหาผู้หญิงไทย(เชื้อสายจีน)เพียงคนเดียวเท่านั้น ผมเริ่มรู้สึกกลัว กลัวว่าเธอจะออกไปพร้อมกลุ่มคนก่อนหน้านี้ ก่อนที่ความคิดของผมจะเตลิดไปไกล หัวใจกลับเบิกบานขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อพบว่าเธอยังอยู่บริเวณเดิม เพียงแต่ไกลออกไปอีกประมาณครึ่งเมตร

-4-

-5-

     ชั่วขณะหนึ่ง เธอมองมาทางผม เหมือนเป็นกลไกการป้องกันตัว สายตาผมเบือนไปทิศตรงกันข้ามอย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ หางตากลับชำเลือง เธอเดินตรงมาทางผม และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 3 เมตร.. 2 เมตร.. 1.. เธอหยุดเอนหลังพิงกำแพงใกล้กัน ซึ่งอยู่บริเวณรอยต่อขบวน อาจจะเป็นเพราะเธอโหนจนล้า ตอนนี้เราห่างกันเพียง 30 เซนติเมตรเท่านั้น ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

-6-

    ใจคิดอยากให้รถเบรกแรงๆ เผื่อว่าเธอจะล้มเซมาทางผม เพื่อเป็นโอกาสให้เราได้เริ่มบทสนทนา แต่เหตุการณ์แบบนี้คงมีแต่ในนิยายหรือไม่ก็การ์ตูน เพราะในโลกแห่งความจริงเธอทรงตัวได้ดี เวลาเิริ่มเหลือน้อยลง การเดินทางย่อมมีวันสิ้นสุด และสิ่งที่ผมกลัวมันก็เกิดขึ้น เมื่อถึงสถานีเอกมัย เธอเดินออกนอกตัวรถ ผมพยายามมองลอดออกไปทางหน้าต่าง เพียงหวังได้เห็นหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่ก็ไม่สามารถทำได้ จากมุมของผมป้ายสถานีบังเธอมิด ผมรู้สึกเจ็บใจจนอดที่จะสาปส่งมันไม่ได้ เราจากกันโดยเธอไม่รู้จักแม้ตัวตนของผมด้วยซ้ำ